Yes people, this is the last update on this blog. Writing about my daily life in The Netherlands (Arrived there 5^th february) isn’t exciting at all, so sit down and enjoy the stories and pictures I’ve made during my trip in Asia.

Korea

On the 24^th of January my father visited me for staying 10 days in

Korea

to enjoy the Korean life, food and of course clubbing.

Cheonggye Stream @ Night

Eating ‘spicy fire’ chicken with Rich

Cellebrating New Year @ Walker Hill

Beside clubbing and eating, I also showed my dad some culture and of course the DMZ.

New Years Day @ Changdeokgung

 

At the DMZ with my dad

 

The 5^th of Feb. my dad departed back to the

Netherlands

. So for me it was time to start travelling in

Korea

.

Bulguksa @ Gyeongju

Cheomseongdae @ night in Gyeongju

Lunch (Makkoli and a pigs head) at the top of

Mt.

Namsan

@ Gyeongju

Shore @ Busan

Jagalchi Fish market @ Busan

After Busan I stayed for 2 days in

Jirisan

National Park

to reach the top Cheonwangbong (

1915 m

). Small problem: It was freezing -10

C

. But after all I made it to the top!

Frozen waterfall @ Jirisan National Park

Jirisan during sunrise

Finally at the top

Japan

After

Korea

I headed for

Japan

. My planning told me that I would spend ten days in

Tokyo

. After 4 days of

Tokyo

I made the dessicion to spend some time outside

Tokyo

. So I also went to

Kyoto

and

Himeji

.

Ueno by night @

Tokyo

Sumo wrestler arriving for the match @ Ryogoku,

Tokyo

Fight!!!

Frozen tuna @ Tsukji Central Fish Market,

Tokyo

Fresh Tuna

More fish

Niju-bashi @

Imperial

Palace

,

Tokyo

Busy Shibuya @

Tokyo

Entrance gate @ Yasukuni-Jinja, Tokyo

Ginza @

Tokyo

Shinkansen to

Kyoto

Kiyomizu-dera @

Kyoto

Kodai-ji @

Kyoto

Fushimi-Inari-taisha @

Kyoto

Home-made tempura

Himeji-jo @

Himeji

Efficient bag recycling!?!

Ah how cute

Pachinko @ Tokyo

Tokyo

at night

Asimo the walking and dancing Robot by Honda

China

After the cleanest place I’ve ever visited I headed for a more dirty

China

.

China

, however, also has it’s beautiful sites. See the pictures below!

The Forbidden City @

Beijing

Guards in the Forbidden City @

Beijing

The Jan Marijnissen (Dutch politician) of

China

: Mao @

Beijing

Chinese Acrobatics @

Beijing

Temple

of

Heaven

@

China

The

Great Wall of China

@ Simatai

Drinking Wiskey on the Grear Wall

Back in

Beijing

preparing the roasted duck

Worshipper @ Lama-temple,

Beijing

5 star taxi @ Beijing

Summer palace @

Beijing

After

Beijing

we (Nelleke and John) went to

Xi’an

for the Taragota Army. Beside that wandered around in

Xi’an

and were lucky to see a real boxing match between to cooks in a noodle restaurant!

Hmmm fresh meat @

Xi’an

Hardcore engineer @

Xi’an

Bird flue @

Xi’an

Special price for you, it’s real Adidas. Yeah right! @ Xi’an

Taragota Army @

Xi’an

Well guys that’s it. I really enjoyed my time in

Korea

,

Japan

and

China

. Thank you all for the good memories and pleasant times. Hope to see you again (hopefully in

Netherlands

).

If you hadn’t enough follow this link to even more pictures (click here)

Take care!!!!!!

Ja eindelijk was het moment dan daar. Vrijdag mijn eind presentatie gegeven. Betekend dus dat deze jonge klaar is met zijn stage. Het laatste wat ik nog in NL moet afronden is mijn verslag, maar daar gaat maar een paar daagjes werk in zitten. Kortom ik ben mega opgelucht. Laat de vakantie maar beginnen. Verheug me ook al enorm op 28 december want dan komt ons vader op bezoek om Seoul en Zuid-Korea te verkennen.

Laatste twee weken stonden dus in het teken van het afronden van mijn stage en met name mijn presentatie. Ik kreeg het idee (via Thijsco) om mijn presentatie in LateX te maken. Ziet er toch net iets strakker uit. Het enige nadeel is dat het me best veel tijd heeft gekost en de

\begin{frame}

\begin{equation}

kan ik nu ook echt niet meer zien.

Op zaterdag twee weken geleden heeft het hier enorm gesneeuwd.

We stonden in Iteawon op een taxi te wachten en op dat moment begon het me een partij te sneeuwen. Ziet er natuurlijk altijd wel gaaf uit, maar het probleem was dat op dat moment er geen enkele taxi meer vrij was. Hebben we 2 uur in de sneeuwstorm gestaan om een taxi te krijgen. Eenmaal in de taxi zijn we meteen richting M2 in Hongik gereden. Daar natuurlijk weer tot in de vroege uurtjes gefeest.

Tussen het werken op de uni was er natuurlijk ook nog tijd voor ontspanning. Op een of andere manier zoek ik altijd de gezelligheid op vlak voor belangrijke afrondingen. Mensen in Eindhoven kunnen hier zeker over mee praten en het heeft ons nog nooit wind eieren gelegd! Maandag hadden twee studenten eind presentatie van hun Master en dat werd natuurlijk gevierd met een etentje met alle studenten.

Aangezien het natuurlijk feest was werd het feest vervolgd in de kroeg. Daar heb ik iedereen van het lab kennis laten maken met het goddelijke Hoegaarden. Mooi om te zien iedereen aan de Hoeg en het viel ook nog eens goed in de smaak. U zult nu onderhand wel weten dat het hier in Korea nog al gebruikelijk is om door te zakken in de Noraebang. Dus ook daar zijn we geëindigd. Halverwege de avond lag de helft al te pitten, dus ik heb mijn stembanden goed op de proefgesteld en had de microfoon dus continu in mijn bezit.

Dinsdag had ik een etentje op de planning staan bij Teasong en zijn vrouw. Omdat het mijn laatste week was hadden ze mij uitgenodigd om bij hun thuis te eten en te drinken. Daar zeg ik geen nee tegen. De vrouw des huizes had zich enorm uitgesloofd en dat kwam de kwaliteit van het eten zeker ten goede. Allemaal verschillende gerechten dus ik kon mijn geluk niet op.

Teasong woont daar nu ongeveer 5 maanden samen met zijn vrouw. Vlak nadat ze getrouwd zijn, zijn ze ingetrokken in dit appartement. Hebben daar enorm veel lol gehad en ook de Koreaanse traditionele drankjes vloeiden weer rijkelijk.

Woensdag en donderdag maximaal over uren gedraaid. Elke dag van 10:00 tot 02:30 gewerkt om alles af te krijgen. We hadden nog steeds problemen met de code die op het lab geschreven is, dus ik heb uit eindelijk met back-up plan in werking gezet en dat bleek een perfecte keus te zijn. Donderdag avond was dan alles klaar en was het tijd om eens naar huis te gaan want er stond een lange dag voor de deur.

Vrijdag was het dan zover de eindpresentatie. Er was door de prof een seminar georganiseerd waarin onder andere drie alumni van het lab en ik presentaties zouden geven. Mijn presentatie stond als derde in de rij, dus ik heb eerst kunnen genieten van de andere presentaties. Deze waren allemaal in het Koreaans dus van genieten kun je dus niet echt spreken. Toen was het mijn beurt. Presentatie over de stage ging wel goed. Prof was tevreden en dat is altijd goed om te horen. Aan het eind van mijn presentatie nog even wat laten zien over de universiteit in Eindhoven en over mijn belevenissen in Seoul. Was echt lachen om alles op te sommen wat ik heb gedaan hier.

Na de presentatie was het tijd voor heel veel drank. Omdat het hier ook nog eens einde van het semester was, was iedereen dus in de stemming om helemaal los te gaan (inclusief de professor). Ze noemen dit zelf ‘Crazy Time’ en nadat ze helemaal vol gegoten zijn worden ze een ‘Doug’. Dat beloofde dus veel goeds.

Eerst zijn we met zijn allen in een goed restaurant gaan eten. Aan tafel vloeide de alcohol al rijkelijk in de vorm van cognac, soju, bier en allerlei mixjes hiervan. Prima gegeten en aan tafel werd dan ook even mijn periode op het lab gevaluteerd.

Mooi om te zien was dat een van de alumni (ook professoren) iedereen langs ging om even soju te drinken. Aan het eind van het eten zat de stemming er dus ook al goed in.

Toen was het tijd om naar de Noraebang te gaan.

Daar werd het ook weer een groot feest. Whisky en bier werden continu aangesleept en de muziek werd tot in de vroege uurtjes mee gezongen.

Tijdens mijn zoektocht naar een geschikt nummer, werd mijn speurtocht ernstig verstoord door het volgende:

Mijn avond kon dus niet meer stuk. Echt Gerald Joling (nummer 8557) en ook Bony M in Korea. Te ruig. Heb die nummers dan ook maar aangezet en ik kan me niet echt meer herinneren of ik ze nu 1 of meerdere malen heb gezongen. Ik vraag me echt af wie die twee mafkezen hier heeft geïntroduceerd. Maar goed dit was dus een mooi afscheids feest en met een voldaan gevoel ben ik op huis aangegaan en heb volgens mij zaterdag nog half dronken rond gelopen.

Zaterdag avond, toen ik weer nuchter begon te raken, weer snel afgesproken met Richy om wat te gaan eten en drinken. Heerlijk van de Samgyeopsal genoten en daarna naar een kroeg gegaan om ons alcohol niveau op pijl te brengen, want we zouden naar een feest gaan in een hotel.

Na de kroeg de taxi genomen naar het Hyatt hotel. Best een gezellig feest alleen entree (40 euro) en een Heineken (15 euro) maakte het wel een prijzige bezigheid. Wat helemaal jammer was, is dat ze stopte om 03:00. Nou dan is er maar 1 oplossing en dat is M2. Dus na het hotel de volgende taxi genomen en richting Hongik gegaan. Eenmaal aangekomen bleek de portemonnee van een van onze vrienden spoorloos te zijn verdwenen. Helaas een uur gezocht maar niks gevonden. Dus nog even de club ingegaan en toen maar richting huis.

Zondag had ik de kapper op de planning staan. Na inspiratie van mijn broertje heb ik ook maar besloten om de tondeuse zijn werk te laten doen en mijn mat achter te laten in Korea. Eenmaal in de kapperszaak uitgelegd wat ik wilde en na overleg werd de start gemaakt. Totaal anders trouwens in vergelijking met NL. Hier heb je dus 4 kapsters die zorg over je dragen. Leek mij niet echt een moeilijke opgave mijn kapsel, maar ik werd ook met 4 kapsters uitgerust. Een voor de tondeuse, een voor het wassen van mijn haren, een ander die mijn gezicht haar vrij hield en de ander om de 3 aan te sturen. Ik vond het allang prima. Het resultaat daar ben ik ook wel tevreden over en is hier te bewonderen.

Lekker kort, dus ik kan weer even vooruit.

Maandag uiteraard kerst gevierd. ’s Middags wezen lunchen met Young-Ha en Jong-Keun bij Outback Steakhouse. Daarna door gegaan naar een film, Casino Royal wel te verstaan. ’s Avonds prima Koreaans gegeten en uiteraard de avond afgesloten in M2. Totaal andere kerst die ik gewend ben maar ook wel weer lachen.

Dinsdag avond had ik een bezoek aan de residentie van Tae-Ho op het programma staan. Hij heeft een appartement aan de rand van Seoul gekocht en had mij al meerdere malen uitgenodigd om zijn crib te bekijken. Best mooi appartement en we hebben de avond goed door gebracht met een aantal biertjes en zoals dat hoort veel eten.

Vandaag even mijn kamer grondig gereinigd want ik heb hoog bezoek morgen uit Nederland. Jawel, mijn vader brengt morgen een bezoek aan Korea. Hij zal hier samen met mij nieuwjaar vieren. Ik zal hem de mooiste plekjes laten zien, de beste clubs uitzoeken en natuurlijk het beste voedsel voor schotelen. Kortom ik heb een paar mooie dagen voor de boeg met mijn pa.

Voor iedereen alvast een gelukkig nieuw jaar en voordat ik op reis ga probeer ik nog even de belevenissen van mijn pa en mij op de site te zetten.

See ya in 2007!!!

Zo afgelopen twee weken weer nuttig besteed. Gelukkig wil mijn stage weer vlotten, dus een goede afloop zit er zeker in. Ook kwam mijn professor hier met een onverachte mededeling. Hij gaat mij namelijk betalen voor de tijd dat ik hier ben. Kijk zo mag ik het zien!!! Voor de rest is het nu taak om alles op tijd af te ronden voordat mijn vader langs komt en ik ga reizen.

Twee weken geleden was op de vrijdag het toelatings examen voor nieuwe studenten op de Seoul National University. Aangezien iedereen aan deze uni wil studeren en daar alles voor overheeft, besloot men om te voorkomen dat mensen met grote borden met antwoorden over de campus gaan lopen, de campus hermetisch af te sluiten voor iedereen die niks te maken had met dat examen. Mooi, dat betekend dus een extra vroeg weekend en we zijn meteen de kroeg ingegaan na het horen van dit heugelijke feit. Dit resulteerde erin dat ik samen met Young-Ha en Taesong rond 03:00 de kroeg uit rolden. Vrijdag even uitgeslapen en samen met Young-Ha richting Ewha Womans University gegaan. Daar studeert een vriendin (naam inmiddels alweer vergeten) van Young-Ha en die wilde hij gaan bezoeken. Relaxed dan ga ik toch gewoon even mee. Op de uni relaxed gegeten en koffie gedronken tussen alleen maar dames. Nou mijn vrijdag kon niet meer kapot. Daarna even wezen biljarten en ‘s avonds gegeten en vroeg naar bed gegaan. Jaja vroeg naar bed, dat komt niet vaak voor.

Reden hiervoor was dan ook dat ik het plan had om het Maisan Provincional Park te bezoeken. Dit park ligt in de Jeollabuk-Do provincie op bijna 4 uur afstand van Seoul. Betekende dus om 06:50 de trein in Seoul pakken en richting het zuiden knallen met de trein. Echt die treinen hier zijn megarelaxed. Als je een kaartje koopt heb je ook meteen je stoel gereserveerd. Oftewel mijn slaapplek in de trein werd optimaal gebruikt en ik werd zelfs op tijd wakker. Aangekomen op Jeonju Station een taxi genomen naar de Intercity Bus Terminal om de bus naar Jinan of all places te nemen. Echt een klein dorpje dat aan de voet ligt van het Maisan Park. In Jinan een lokale bus genomen naar het park. Op advies van Rob J ben ik al op tijd begonnen met het leren lezen van het Koreaans en ik moet zeggen dat schiet al aardig op, de menu kaart in het restaurant kan ik al voor 50% ontcijferen en ook de bussen zijn een plakje cake. Gewapend met mijn LP en een veldfles met whisky (het vroor die dag voor de verandering maar -6 dus whisky was echt nodig). Ingang van het park kaartje gekocht en even laten uitleggen waar ik allemaal heen kon gaan. Park is namelijk speciaal voor zijn tempels en de twee bergen die op paarden oren lijken. Deze bergen zijn speciaal omdat ze niet, zoals conventionele bergen, uit een of meerdere grote rots blokken bestaan. Deze bergen bestaan namelijk uit stenen van het formaat baksteen. Je hebt de vrouwelijke (Ammaisan 685 m) en een mannelijke (Sutmaisan 678 m). Mijn doel was om de vrouwelijke berg te beklimmen. Vetrellen ze mij aan de ingang van dat park dat die bergen gesloten zijn omdat er stenen omlaag vallen. Ja, en Geert Wilders wordt minister president! Heb ik 4 uur verspild om de naar een gesloten berg te kijken. Ja dan kennen ze mij nog niet. Ticket gekocht en het park verkend om de ideale weg te vinden om alsnog naar de top te komen. Via de linker flank zag ik een optie, maar bij nader inzien oogde deze redelijk riskant.

Dan maar park verder verkennen en geen aandacht meer besteden aan die bergen.

Als troost mocht ik wel nog even op een grote trommel slaan voor een boeddhisten tempel. Yeah! Daarna naar het andere hoogte punt van het park de Tapsa. Dit is een tempel met daarvoor tientallen stenen torentjes. Deze torentjes beelden de ideeën uit over het universum. Ik kon het niet zien wat ze bedoelde maar het zag er wel machtig uit.

Na dit prachtige uitzicht en de enorme kou werd het tijd voor mijn eerste slok whisky. En alsof ze er zaten te wachten werd ik meteen aangesproken in het Engels door een groep dronken Koreaanse Hickers. Ze waren wel geïnteresseerd waar ik vandaan kwam en wat ik aan het drinken was. Nederland kenden ze pas nadat ik de naam Hiddink liet vallen en ook mijn whisky viel in goede smaak. Als offer kreeg ik Makoli en vers fruit. Hiddink bedankt! Super gelachen met die lui en nog even op de foto natuurlijk.

Hierna maar doorgelopen en de dronken berg geiten achter me gelaten. Rond een meer gewandeld en toen stond ik alweer aan de andere kant het park. Omgekeerd en weer terug dus. Op mijn terug weg werd mijn neus gepenetreerd met de heerlijke geur van geBBQde varkens ribjes.

Ja die lui staan daar met -6 gewoon te BBQ-en. Hulde en dus ook mooi naar binnen om een aantal van die ribjes te scoren. Ook hier heb ik Hiddink moeten gebruiken om uitleggen waar ik vandaan kwam. Al met al toch een geslaagde dag en tevreden terug gekeerd naar Seoul. Daar kwam ik pas om 22:00 aan dus ben niet meer gaan clubben.

Zondag met Young-Ha weer die vriendin van hem op gaan zoeken. We zouden eerst naar een mis gaan in een protestantse kerk. Nou ben niet echt iemand die naar de kerk gaat, maar leek mij wel eens leuk om te zien hoe het er hier aantoegaat. Mega groot dus. Overal beamers, plasma schermen en een complete studio die de beelden in de zalen regisseren. Na de mis even een wandeling gemaakt in een park. Was echt fuckin koud en Young-Ha besloot dan ook maar om te gaan bungy jumpen. Wat een gek met -6 gaan bungy jumpen. Mij niet gezien, doe ik wel lekker in de zomer. Wel enorm gelachen want hij heeft een record tijd neergezet. Binnen bijna 1 minuut stond hij alweer bij ons. Lui hadden niet echt veel zin om met -6 te werken buiten, dus voor Young-ha hadden ze een versnelde procedure. 10,9,3,2,1 jump. Echt goed.

Rest van de week weer aan de stage gewerkt en flink opgeschoten. Om het allemaal dragelijk te maken heb ik mijn reisplan gemaakt, tickets en hostels geboekt en visa geregeld. Hieronder ziet u waar ik na mijn stage ga verblijven. De zwarte lijnen (reizen met KTX, soort namaak TGV) geven aan waar ik  in Korea ga verblijven, waar de groene lijnen (reizen met vliegmachines) aangeven waar ik buiten Korea rondhang. Binnenkort een gedetailleerde update.

Omdat ik mij op het Stratums Eind, het uitgaans centrum van Eindhoven, toch wat zekerder wil zijn heb ik besloten om mijn vechtkunsten bij te spijkeren. Geen taekwondo (vechtsport numero uno) maar het allom bekende Kumdo. U vraagt zich af hoe komt ie hier nu weer aan. Nou Taesong (kerel van de uni, ook wel Satellite Boy genoemd door mij) die beoefend die sport en na navraag bleek het mogelijk te zijn om mee te trainen.

Heftig dus. Kumdo stamt af van het Japanse Kendo. ‘The way of the sword’, zo vertaalt men het. Het komt erop neer dat je punten kan verdienen door je tegenstander op 4 plekken te raken. Hierbij moet je jezelf op een speciale manier voortbewegen. Niet uit te leggen dat die ik wel een keer voor. Eerst de basics geleerd en daarna even los mogen gaan op Taesong en hij daarna op mij. Wel echt bruut als je met een bamboe zwaard wordt bewerkt. Doet niet echt pijn. Mooie was dat zondag een Kumdo wedstrijd was en ik dus nu op de hoogte was van de regels. Echt een mooie ervaring en ik probeer nog een paar keer mee te trainen.

Toen was het alweer weekend. Dit weekend weer een bruiloft van een lab genoot. Hij ging trouwen op de universiteits campus. Niet echt een bijzondere keuze, maar dit interesseerde mij vrij weinig want het betekend wel goed eten en bier. Laat ik daar nu net zin in hebben. Dus die bruiloft was wel lachen en geslaagd. Hierna richting huis gegaan en even een power napje gedaan. Toen met Richy en Elizabeth (een vriendin van Richy ook uit Canada) afgesproken in Myeong-Dong afgesproken. Dit is een winkel district dus we hebben even de enorme departement store bekeken en toen maar gaan eten. Ook hier is kerstmis helemaal hot dus de winkel straten waren zwart van de mensen.

Hierna gegeten en richting Gangnam gegaan. Daar hebben we aan het Duits bier gezeten dus de stemming zat er weer goed in. Meeste lui waren moe dus ik en Richy bleven over en zijn richting de R&B club Harlem gegaan. Redelijk grote tent en ook hier weer gebleven totdat de metro’s weer reden. Mooi is dat als de metro’s weer rijden de target time is om naar huis te gaan. Uiteindelijk pas om 6:45 in mijn bed beland.

Fris opgestaan om 09:45. Ohw ja die Kumdo wedstrijd. Zwaar gehavend met een kater richting Jamsil gereisd om daar Taesong en zijn team aan te moedigen. Dit was een soort Kumdo-toernooi met teams uit Seoul. Heel veel kids die de sport beoefenen.

Echt super lachen om te zien. Daarna was het de beurt aan Taesong en zijn team. Er waren in totaal 5 man uit zijn team die moesten spelen. Als je twee punten scoort dan heb je de game gewonnen. Uiteindelijk werd de eindstand 2-3 games in het nadeel van het team van Taesong. Maar toch echt gaaf om te zien. Nu wel weer zin om even te gaan trainen. Hier nog filmpjes over warming-up  en de Kumdo-Kids. Goed dit was ehm weer.

Annyeonghi Gaseyo

Volgens mij lig ik weer een week of twee achter. Dus hier volgt weer een verhaal over wat ik de laatste weken heb uitgevreten in Seoul. Velen van jullie (mensen op de Tu dan) hebben mijn verhaal in de Cursor (Universiteit krant Eindhoven) misschien al gelezen, voor diegenen die het gemist hebben klik hier. Zoals jullie al hebben begrepen zijn de weekenden heilig bij mij. Lekker relaxen, stappen en genieten van de omgeving. Echter twee weken geleden heb ik helaas deze traditie verbroken en heb op zaterdag doorgewerkt. Moest namelijk maandag een paper inleveren voor een conferentie in Gumi, Zuid-Korea. Hier over volgt later meer. Maar goed reden genoeg om zaterdag avond even goed te ontspannen. Eerst even naar de film in de COEX Mall (heeft maar 18 zalen). The Prestige is het geworden. Rare is trouwens dat mijn labgenoten het erg raar vonden dat ik met een vriend van mij hier naar de film was gegaan. Schijnt dan vreemd te zijn. Nou als ik naar de gemiddelde Koreaan kijk vond ik dit nogal een raar oordeel. U moet namelijk weten dat de mannen hier continu aan elkaar zitten. Zonder enig seksuele intentie overigens, maar dat ik gewoon relaxed een film kijk met een maat van mij is dan raar. Tja verschil moet er zijn he. Goed daarna zijn we doorgegaan naar Itaewon waar we de rest van de groep hebben getroffen. Hebben ongeveer de hele avond als een steltje Hollanders gedart. Natuurlijk met de bijbehorende alcoholische versnaperingen, zoals dat hoort bij darts. Uiteindelijk werd het weer 06:00 voordat ik in mijn nest lag.

Die dag erna had ik met Young-Ha afgesproken om een jas te gaan kopen. Hij wist nog een goed outlet center ergens in Ilsan, ten noord westen van Seoul. Maar hij had die dag nog een afspraak om te gaan honkballen dus we hadden om 11:00 afgesproken. Helemaal fris (NOT) dus naar dat outlet center gegaan. Nou dat was me een eind reizen zeg. Was ongeveer 1,5 uur reizen vanaf mijn huis dus dat schoot al lekker op. Eenmaal in Ilsan aangekomen geen enkel spoor van dat outlet center. Feest dus. Zijn maar gewoon een andere winkel binnen gegaan en ik heb daar toch een prima winterjas weten te vinden. Toen maar terug naar Seoul. Uiteindelijk ook maar besloten om mee te gaan honkballen. Bleek dat aan de andere kant van Seoul te zijn, in het zuid oostelijke deel. Omdat we niet zoveel tijd hadden moesten we in 1 keer door, dus geen ontbijt. Eenmaal aangekomen bleek iedereen aanwezig te zijn en hebben we een paar uur gehonkbald. Best lachen.

Rond een uur of 6 zijn we gaan eten met zijn allen. Een erg goed restaurant gevonden waar we galbi gingen eten. Dat zou dan ook meteen mijn ontbijt/avond eten worden. Enof het smaakte. Galbi blijft mijn favoriete eten hier. Echt heerlijk. Aangezien het voor de rest de laatste wedstrijd was die zij speelde dit seizoen werd er ook genoeg bier en soju gedronken. Dit eindigde uiteindelijk weer in een noraebang (karaoke). Daar werd het ook weer laat en mijn weekend was dus weer geslaagd.

De week erna weer hard aan mijn stage gewerkt. Mijn professor had mij een tijd geleden al ingeschreven voor een internationale conferentie in Florida. Ik heb hem maar 4 keer uitgelegd dat dit niet echt haalbaar was, maar hij was ervan overtuigd dat dit zeker haalbaar was. Na de 5^de keer uitleggen dat ik nog veel tijd nodig heb om simulaties te draaien en een verslag schrijven, was hij dan uiteindelijk overtuigd. Een enorme opluchting want dat scheelt me behoorlijk wat tijd en ook mijn resultaten zijn op dit moment nog niet echt goed om een paper over te schrijven. Rest van de week heb ik betere resultaten geboekt dus er zit weer schot in de zaak. We zijn nu begonnen aan het parallel rekenen. Kost veel tijd omdat programmatuur aangepast moet worden. Maar nog steeds positief gestemd over mijn opdracht.

Zaterdag had ik de Dongdaemun Market op de planning staan. Om precies te zijn de Pungmul Flea Market, is maar dat u het weet. Dit was echt prachtig om te zien. Een stadion omgebouwd tot een grote vlooienmarkt. Alles wat je maar kan verzinnen is daar te verzinnen. Naast het feit dat ik een nieuwe state of the art laptop heb aangeschaft,

heb ik me zelf ook verrijkt met een prachtige collectie GSM opladers.

Na mijn shop avonturen hier, afgesproken met Justin en Steve. Steve is een vriend van Justin die in Boston, USA woont. Hij was in Seoul om gesprekken te voeren met Samsung voor een nieuwe baan. Samen met hen een kroeg indoken in de buurt van de Cheonggye Stream en Steve kennis laten maken met Hoegaarden.

Daarna moesten ik en Steve op een tactische manier Justin zien kwijt te raken, want Sung (vriendin van Justin) had een surprise party voor hem geregeld in Apgujeong. Justin was namelijk woensdag erna jarig en het was het beste om het dat weekend al te vieren. Nou samen met Steve samgyeopsal gegeten in de buurt van Apgujeong en daarna naar een noraebang gegaan waar Justin heen zou komen. Als cadeau natuurlijk een boek over Amsterdam geregeld. Was echt een lachen bedoeling in de noraebang. Hebben een prima avond gehad daar en hebben de avond afgesloten in Hongik in M2.

Donderdag stond mijn presentatie op het programma tijdens de conferentie van de KSCM (The Korean Society for Composite Materials). Die conferentie was in het zuiden van Korea, in Gumi wel te verstaan. 3 uur reizen met de trein vanaf Seoul dus ’s ochtends vroeg vertrokken van Seoul Station. Toen we aankwamen werd ik even afgeleid door dit tafereel.

Dit zijn glazenwassers! Die als acrobaten abseilend het gebouw van buiten even een poets beurt geven. Arbo regels ho maar hier. Die lui slingerden van links naar rechts om zoveel mogelijk in 1 keer schoon te maken. Geniaal.

Goed dus met de trein richting het zuiden. Was echt een relaxte reis. Die treinen hier zijn echt mega ruim. Heerlijk geslapen dus. Alles prima op tijd en wat ook wel lachen is dat de conducteur continu door de trein loopt en elke keer als hij de coupe betreed even buigt. Kijk heren en dames van de NS zo kan het ook!

Eenmaal aangekomen met de taxi naar de plaats van de bestemming. Ik was als 3^de aan de beurt dus was redelijk snel klaar, maar ben wel gebleven tot het einde. Mijn presentatie viel goed in de smaak, want ik begon eerst even over NL en natuurlijk Guus Hiddink. Kon dus al niet meer mis gaan daar. Niemand was tijdens mij presentatie in slaap gevallen en ook dat is een goed teken in Korea. Aan het einde van de conferentie wel een beetje kapot. Het was namelijk allemaal in het Koreaans dus voor mij was dit redelijk vermoeiend. Onze professor was dit jaar voor het laatst voorzitten van deze conferentie dus mijn labgenoten waren echt heel blij. Zij moeten namelijk veel voorbereiden en hebben daar eigenlijk helemaal geen zin in. Verder was er in het gebouw waar ik presenteerde ook een tentoonstelling van een soort Formula-Student team (zie foto’s hiernaast).

Toen weer terug naar Seoul en om de dag even goed af te sluiten zijn we Makgeolli (soort Dong-dong-ju) gaan drinken. Wordt op een aparte manier geserveerd.

Vrijdag maar eens goed uitgeslapen en rond 11:00 richting de universiteit gegaan. Daar aangekomen stonden een paar lab genoten op mij te wachten. Waarom ze op mij stonden te wachten was mij echter geheel onduidelijk. Naar een korte toelichting van hen, werd mij duidelijk dat ik naar de volgende conferentie kon gaan. Professor had me ook daarvoor ingeschreven, deze keer niet om te presenteren maar gewoon als bezoeker. Nou ik ben ook niet de minste dus ben er maar heengegaan als blijk van interesse. Had ik niet moeten doen. Het werd namelijk mijn saaiste dag in Seoul ooit! Conferentie was de KSIAM (Korean Society for Industrial and Applied Mathematics). Alle presentaties waren in het Koreaans, wat betekende dat ik er dus helemaal niks van heb begrepen. Heb dan ook maar 5 van de 10 presentaties bijgewoond. Het enige positieve was het banket na alle presentaties. Heb me dan ook goed gevuld met de heerlijke gerechten uit de Koreaanse keuken!

Zaterdag had ik het idee om naar Suwon te gaan. Dit is een satelliet stad van Seoul, met ongeveer 1 miljoen inwoners. Speciaal aan deze stad is dat het een stadsmuur, ook wel Hwaseong Fortress, heeft die volledig in takt is gebleven. Staat mede daardoor op de lijst UNESCO World Cultural Heritage.

Op deze stadsmuur kwam je een aantal strategische gebouwen tegen, zoals wachttorens,

Signaal bakens (aantal schoorsteen waar rook uit kwam gaf aan hoever de vijand van de stad verwijderd was),

en toegangspoorten.

Voor de rest was er binnen de stadsmuren ook nog het een en ander te zien zoals een paleis en een vette gouden beeld van Boeddha.

Heb uiteindelijk 3 uur op de muur gelopen en nog eens 2 uur binnen de stads muren de toerist uitgehangen. Maar dit was ook echt wel de moeite waard. ’s Avonds weer afgesproken met Justin en de rest. Eerst gegeten in Apgujeong en daarna door gegaan Gangnam. Laatste genoemde plaats is het walhalla voor de jongere die gaan stappen, dus ik heb me hier ook weer prima vermaakt.

Bedankt weer voor het lezen en vergeet niet de foto’s te checken hiernaast.

Tot een volgende keer!

Eindelijk wat het dan zover. Ticket aangeschaft, paspoort in orde, niks meer dat mij in de weg stond om naar de DeMilitarized Zone te gaan. Verzamelen stond gepland op woensdag ochtend 08:00 aan de noord kant van Seoul. Betekent dus om 06:00 op en richting het verzamel punt. Daar aangekomen bleek ik samen met een Australiër de enige te zijn die richting DMZ gingen die dag. Super relaxed want dan heb je dus een privé tour. We reden via de Freedom Highway richting de grens met Noord-Korea. Als eerst stond de Freedom bridge op het lijstje. Deze brug wordt gebruikt voor trein verkeer richting de DMZ en Noord Korea. Er bestaat een trein verbinding tussen beide Korea’s, alleen een paar dagen voor de opening besloot Noord-Korea de rails te sluiten voor treinen richting en uit Zuid-Korea.

In de buurt van de brug hingen vlaggen met een aantal boodschappen richting Noord Korea en ook voor vrede. Sinds de wapenstilstand in 1953 is er namelijk nog steeds geen vrede gesloten en zijn beide Korea’s feitelijk gezien nog in oorlog. Sindsdien zijn er redelijk wat incidenten gebeurd.

Dat werd al snel duidelijk toen we richting de DMZ reden vanaf Seoul. Langs de weg stonden namelijk 3 rijen dik hekken met prikkeldraad en om de zoveel meter een wachtpost. Langs de weg loopt namelijk de Han River. Aan de grens met Noord Korea sluit de rivier uit het Noorden aan op de Han River. Meerdere malen hebben spionnen vanuit Noord Korea geprobeerd via deze rivier het zuiden te bereiken. Op die manier werd al duidelijk welke omvang deze wapenstilstand heeft.

Na het bezoek aan de Freedom Bridge zijn we via de Unification Bridge vertrokken richting de Dorasan Observatory. Net voor de brug werden de paspoorten gecontroleerd en werd verteld dat we absoluut geen foto’s mochten maken, allemaal ten goede van de veiligheid van de soldaten. Wat je onderweg allemaal zag was ook bizar. Heel veel leger basissen en veel militairen die buiten hun bazooka’s en wapens stonden te poetsen.

Eenmaal aangekomen op de Dorasan Observatory kregen we een briefing over de DMZ. Was wel gaaf want de briefing werd gehouden in een soort college zaal, met i.p.v. een bord een enorme muur van glas. Zo had je dus een overzicht over de DMZ. Hier mocht je dan wel foto’s maken, maar wel 5 meter vanaf de muur. Vanaf dit punt kon je Noord Korea al zien. In de verte was het propaganda dorp van Noord Korea al zichtbaar. Er woont niemand en dient alleen maar voor propaganda. Stond ook een enorme vlag (hoogste ter wereld 160 meter hoog)

Verder goed te zien was dat er aan de zijde van NK geen bomen op de bergen stonden. Er werd verteld dat de mensen enorm lijden onder de honger en dus maar bomen gaan eten. Zelf denk ik echter dat dit puur uit veiligheid is en om te voorkomen dat mensen proberen te vluchten naar Zuid Korea.

Daarna gingen we richting de Third Infiltration Tunnel (sommige noemen het de Third Tunnel of Aggression). Er zijn tot nu toe 4 tunnels gevonden en deze tunnel grenst het dichts aan Seoul (55 km). Deze tunnel werd in 1978 ontdekt, mede met de hulp van een noord Koreaanse overloper. Hij vertelde dat Noord Korea bezig was met het maken van tunnels. Vanaf dat moment heeft Zuid Korea een special tunnel detectie team ingesteld. De methode van het opsporen van de tunnels was vrij simpel. Je boort flink wat gaten, vult deze met water en wacht totdat het water uit de gaten spuit. De Noord Koreanen gebruikten namelijk dynamiet om door het graniet achtige steen heen te komen. De tunnel ligt op een diepte van 73 meter en is ongeveer 1.6 km lang. Vanaf Zuid Korea is alleen maar een stuk van 265 meter geopend voor publiek. Echt eenmaal in die tunnel kom je tot de ontdekking wat die Koreanen van plan waren. Tunnel was zo gebouwt dat er per uur rond de 10.000 man per uur doorheen konden (andere bronnen spreken over 30.000). Zo gebouwd dat het water altijd terug loopt zodat de tunnel nooit onder water staat. Ook de gaten waarin het dynamiet werd gestopt waren zichtbaar. Helemaal maf is dat die lui de tunnel zwart hebben geverfd. Nadat de tunnel was ontdekt was het officiële bericht van Noord Korea dan ook, dat ze die tunnel hadden gemaakt om steenkool te winnen. Ik zeg leuk geprobeerd. Maar deze tunnel geeft wel aan wat het standpunt van Noord Korea was en misschien nog wel steeds is. Op dit moment wordt er nog steeds gezocht naar meerdere tunnels. Je weet maar nooit met de Communisten uit het Noorden.

Na de tunnel zijn we richting Dorasan Train Station gereden. Dit trein station is gebouwd in 2002 en is de laatste halte vanuit Seoul richting het Noorden.

Als het nog ooit gebeurd dat deze treinverbinding word gebruikt, dan is het mogelijk dat je vanuit Seoul naar Europa kan reizen. Op de weg richting dit trein station was ook duidelijk te zien dat ze voorbereid zijn op een invasie vanuit het Noorden. Boven de weg stonden namelijk enorme beton blokken op pilaren. De pilaren worden opgeblazen in het geval van een invasie en blokkeren de weg voor tanks. Verder werd er langs de weg aangegeven dat het niet verstandig was om van de weg af te wijken i.v.m. mijnvelden.

Na dit trein station zijn we gaan lunchen. Dit duurde wel even omdat we moesten wachten op een colonne vrachtwagens die uit de DMZ kwamen. Zuid Korea is namelijk samen met Hyundai een enorm industrieel complex het maken in Gaesong, Noord Korea. Dit is onderdeel van de Zuid Koreaanse Sun Shine politiek. Met deze hulp is het voor het volk van noord Korea mogelijk geld te verdienen. Alleen krijgen ze niet bepaald veel te zien van dit geld, want ze moeten ongeveer 75% inleveren bij de staat. Daarom word de Sun Shine politiek in Zuid Korea ook zwaar bekritiseerd na de Atoomproef van het Noorden.

We hebben goed geluncht en we waren helemaal klaar om de DMZ in te gaan. Vanaf het restaurant vertrokken we richting deze grens die 4 kilometer breed en 240 km lang is. Alleen in Panmujon is het toegestaan toeristen naar binnen te laten. De rest van de DMZ is niemandsland waar echt niemand in mag. Enig voordeel van de regel is dat de natuur gewoon zijn gang kan gaan. Er werd gezegd dat dit een van de best bewaarde natuur gebieden op de wereld is. Goed elk nadeel heb zijn voordeel.

Voordat we de DMZ binnen gingen, kregen we een briefing in Camp Bonifas. Dit is een leger basis die in verbinding staat met de DMZ. Na de briefing moesten we ook overstappen op bussen van de UN. Voordat we naar binnen mochten werd eerst onze kleding geïnspecteerd en ook ons pasoort werd even gecheckt. Je weet namelijk nooit wat je mee naar binnen smokkelt. Verder had de soldaat die ons begeleide 45 kogels bij zich. Er konden namelijk 45 toeristen in de bus en die waren allemaal potentiële spionnen. Geeft wel een fijn gevoel dat ze ook jou aanzien als een gevaar. Goed dat mocht de pret niet drukken. Net voordat we de bus instapten schrokken we ons helemaal rot. In de verte waren namelijk schoten te horen. Dus ik even gevraagd wat dat was, bleken ze ‘gewoon te oefenen’. Op de vraag of dit geen verwarring zou opleveren omdat het op 500 meter van de DMZ lag, kreeg ik het antwoord dat ze daar aan gewend zijn. Heel fijn.

Toen was het grote moment daar. De DMZ werd betreden door ons. Net voor de ingang van de DMZ stonden hekken met redelijk veel mijnen ertussen. Eenmaal aangekomen in de Joint Security Area kregen we de instructie om een rij te vormen van twee man breed. Met grote spanning liepen richting de blauwe gebouwen die precies op de grens van Noord en Zuid Korea staan.

Eenmaal boven aan de trappen kon je al het gebouw van Noord Korea zien. Toen we richting de gebouwen liepen, die precies op de grens stonden, zagen we al een Noord Koreaanse soldaat die ons met zijn verrekijker in de gaten hield.

Echt adrenaline stroomde door mijn aders. Hoe gaaf en bizar te gelijk dat je daar staat, midden in een soort Koude Oorlog. We moesten meteen de blauwe gebouwen in en mochten niet zwaaien en wijzen naar de soldaten in het Noorden. We werden begeleid door speciale militairen uit Zuid Korea. Het gebouw wordt in het midden gescheiden door de grens en je mag dan ook op het Noord Koreaanse gedeelte staan. Ik meteen naar de Noord Koreaanse kant toe. Echt vet. Binnen stonden twee soldaten die hun armen strak langs hun lichaam hielden. Mocht er iets gebeuren dan konden ze snel hun wapen trekken en vuren.

Ook buiten stonden militairen op de hoek van het gebouw met hun gezicht richting Noord Korea.

Dit gebouw wordt gebruikt voor onderhandelingen en overdracht van stoffelijke overschotten die ze nog vinden vanuit de Korean War. Verder werd alles wat je zei opgenomen door zowel Noord als Zuid Korea. Eenmaal buiten gingen we naar een observatie toren vanwaar je een overzicht had op de blauwe gebouwen.

Daar vertelde onze gids dat er wel eens wat dingen fout gingen. Er is namelijk een keer een Rus met zijn zatte kop vanuit Noord Korea de grens overgelopen. Opdat moment probeerde de Noord Koreaanse soldaten hem neer te schieten. Niet zo slim want ze schoten richting het Zuiden. Resultaat een dooie Rus, Zuid en Noord Koreaan. Verder heeft een zatte Duitser een keer geprobeerd een Noord Koreaanse soldaat vanuit het Zuiden een hand te geven. Doet ie goed.

Hierna zijn we met de bus doorgereden naar een heuveltje dat 30 meter van de grens afligt. Vanaf hier kon je het Noord-Koreaanse propaganda dorp heel goed zien. Echt heel bizar om die vlag en dat dorp te zien. Je bent zo dichtbij. Niet te geloven.

Hierna zijn we onder extra begeleiding door gereden naar de Bridge of No Return. Deze brug werd vroeger gebruikt om gevangenen vanuit Noord en Zuid Korea uit te wisselen. De naam zegt het al, eenmaal de brug overgestoken was er geen terug weg meer. De militaire post aan de zijde van het Zuiden werd niet meer omdat dit te gevaarlijk was, vandaar de extra beveiliging. Deze post ligt namelijk ingesloten door 3 noord Koreaanse posten en zou in geval van een incident een makkelijk doelwit zijn. Hier hebben we ook maar even stil gestaan.

Na dit onvergetelijke avontuur hebben we de DMZ weer verlaten. Onderweg kwamen we nog een aantal basissen tegen, waar de soldaten allemaal buiten in leger trucs zaten. Dit waren speciaal opgeleide militairen die binnen 45 sec inzet baar zijn. Sliepen met gehele uitrusting aan.

Eenmaal op de weg terug alleen maar zitten lullen met die Australiër over wat we allemaal hadden meegemaakt. We kwamen ook tot de conclusie dat we op een unieke plek in de wereld zijn geweest. Dit is iets dat ik niet snel ga vergeten. Zo maak je een Koude oorlog van heel dichtbij mee. Voor iedereen die nog ooit richting Azië gaat, die zal en moet hierheen gaan. Dit is geschiedenis wat je meemaakt!!!

Hehe, ik heb uiteindelijk mijn Alien Card gekregen en verblijf ik niet langer illegaal in Zuid-Korea. Dit ging natuurlijk niet zonder slag of stoot. Het begon maandag. Tae Ho, een labgenoot en nu mijn held, had voor mij alle papieren geregeld waarom die lui van het Immigratiuon Office om hadden gevraagd. Echt super relaxed dat hij dit voor mij had geregeld. Dus ‘s middags samen met Tae Ho erheen gegaan. Eenmaal aangekomen was het mega druk. Hebben er ongeveer een uur en een kwartier zitten wachten. Toen waren we eindelijk aan de beurt. Toen begon het feest alweer. Deze keer had ik wel geluk dat Thae Ho bij me was, want die kon mooi in het Koreaans uitleggen wat ik nu precies moest hebben. Ook die kerel van het Immigration office werkte deze keer wel mee. Het probleem was niet veranderd, want ik zou een verkeerd visum hebben gekregen in Nederland. Na lange gesprekken tussen Thae Ho en die gast hebben ze uiteindelijk een uitzondering voor mij gemaakt en kan ik gewoon blijven met dit visum en krijg ik die kaart ook nog eens. Helemaal goed dus. Nou bijna, want ik had besloten om vrijdag naar de DMZ te gaan. Daar heb je je paspoort voor nodig en die moest ik achter laten op dat bureau en kon ik pas een week later ophalen. Toen zij die kerel dat ik mijn paspoort donderdag kon afhalen omdat hij mij een versnelde procedure gaven. Echt super relaxed, zat het toch nog mee. ’s Ochtends had ik mij aangemeld voor de DMZ tour en toen ik terug kwam van het Immigration office had ik een mailtje terug van de tour operator van DMZ. Wat was het geval. Vrijdag hebben ze alleen Japanse gidsen dus kon ik vrijdag niet gaan. Toen zakte mijn broek af. Echt zet dat dan gewoon op je site want dan hoef ik niet moeilijk te doen bij het Immigration Office. Heb nu besloten om komende woensdag naar de DMZ te gaan. Daar heb ik echt mega veel zin in en ik zal jullie een uitgebreid verslag voor schotelen volgende week. Donderdag ben ik toch maar mijn paspoort en Alien card gaan afhalen. Lag allemaal netjes klaar dus dat was goed geregeld.

De rest van de week heb ik best lange dagen gemaakt voor mijn stage. Ben goed opgeschoten maar nog niet helemaal tevreden. Nog een paar aanpassingen en ik ben weer een tevreden man. Voor mijn stage opdracht verwijs ik jullie naar het laatste gedeelte van dit stukje.

Toen was het eindelijk weekend. Ik had nog een ding op mijn lijstje staan waar ik al eerder ben langs gegaan, namelijk het National Museum of Korea. Eerst heb ik een beetje buiten rondgelopen in het park grenzend aan dit museum. Dit zag er echt super uit. Zeker nu de herfst hier zijn intrede heeft gemaakt.

Daarna naar dit museum gegaan, dit is het zesde grootste museum ter wereld, dus ik had mij fysiek en mentaal al voorbereid op de enorme afstanden die ik daar ging afleggen. En of dit museum de moeite waard is. Echt heel mooi. Het is pas in 2005 geopend en is dus redelijk modern ingericht.

Het museum herbergt zoals de naam al doet vermoeden veel over de historie, taal, cultuur en kunst van Korea. Ik heb alle drie de verdiepingen rondgelopen en had hier ongeveer 4.5 uur voor nodig. Maar nogmaals dit was zeker de moeite waard.

Dit is een foto van de Gyeongcheonsa Pagoda die midden in het museum staat uit 1362. Leuk om te weten is dat ze dit ding in 1960 weer terug hebben gekregen van de Japanners. Die hadden dat ding gewoon meegenomen als aandenken, stelletje mafkezen. Verder natuurlijk veel boedha beelden gezien, omdat dit in het vroegere Korea een populaire religie was en nu nog steeds is.

Daarna weer naar huis gegaan om even om te kleden, want de avond stond alweer voor de deur. Deze keer niet clubben maar relaxed een biertje en Soju drinken in een aantal kroegen. Deze keer met Justin, Paul, Sung en Johny. Je kunt ook overal je telefoon opladen omdat ongeveer heel Korea een Samsung telefoontje heeft. Betekend dus dat in sommige kroegen bij elke tafel een oplader te vinden is. Dat is best wel fijn als je er achter komt dat je mobieltje helemaal leeg is. Voor alle koempels en oud klussers: ze hebben hier ook Hoegaarden, dus bij deze zijn jullie uitgenodigd voor een volgend Hoegaarden feest in Seoul. Zoals de Belgen zeggen: "Er gaat niets boven dit verrukkelijk bier, dat sombere gedachten verjaagt, opvrolijkt, aanspoort tot poëzie en liefde en wijn vervangt".

’s Middags pas om 3 uur wakker dus ik was weer prima uitgerust dus heb ik ook nog even een stukje over mijn stage geschreven. Ja zoals jullie misschien al hadden opgemerkt doe ik naast feesten en de stad verkennen ook nog zoiets als een stage. Wel nu, gaat u er maar voor zitten want hier komt het beloofde stukje over mijn stage opdracht. Ik heb geprobeerd voor de niet technische lezers onder u het ook leesbaar te maken.

Mesh modeling of angle-ply laminate plates for DNS (Direct Numerical Simulation)

Dat is de titel voor mijn stage. Zoals u waarschijnlijk weet bestaan composiet materialen uit 2 of meerde materialen gecombineerd tot bijvoorbeeld een matrix met daarin een fiber. In mijn geval doe ik onderzoek naar de anisotrope elastische eigenschappen van MMC (Metal Matrix Composites). Aangezien je met dit soort composieten twee isotrope (isotroop betekend in alle richtingen dezelfde eigenschappen) materialen combineert, beide met verschillende elastische waarden, onstaat er een anisotroop materiaal gedrag van het composiet materiaal. In mijn geval maak ik gebruik van silicon carbide als materiaal voor de fiber en voor de matrix gebruik ik een titanium-alluminium legering. Dit soort composieten wordt gebruikt in een omgeving waarin grote temperatuur verschillen zijn tijdens het belasten van het materiaal. Verder beschikken ze over een hoge specifieke (specifiek=stijfheid ten opzichte van gewicht) stijfheid en sterkte.

Tegenwoordig wordt veel gebruik gemaakt van RVEs (Representative Volume Element). Met dit soort elementen maak je gebruik van een stukje materiaal op microscopisch niveau en maak je de link met het macroscopische gedrag, multiscale modeling genoemd. Echter maak je dan een aanname dat dit element representatief is voor het hele materiaal en dus een soort homogenisatie toepast. Voor bv. metaal of polymeer foam materialen werkt dit goed maar voor composiet materialen levert dit problemen op wanneer er bijvoorbeeld in het materiaal schade ontstaat. Met een RVE is dit niet te bepalen waar in het materiaal schade ontstaat.

Daarom maak ik gebruik van Direct Numerical Simulation. Met deze methode creëer je een compleet model van het totale materiaal. Dit wil dus zeggen dat je een macroscopisch model maakt van je hele model dat verfijnt is tot op microscopisch niveau. Om het modeleren zo effectief mogelijk aan te pakken, probeer je een unit cell te maken die je aan alle kanten aan elkaar kan koppelen. Op deze manier is het mogelijk om dus een totaal model te maken. Om te kunnen zien of microscopische effecten ook effect hebben op je simulatie kun je bijvoorbeeld en fiber weglaten en kijken wat de spannings-rek relatie toont. Tot op dit moment ben ik nog voornamelijk bezig geweest met het maken van een degelijke mesh voor composiet materialen met een oriëntatie van de fibers van 0, -45, 45 en 90 graden in 1 matrix. Met van te voren gekozen waarde van bv. Fiber volume fractie en globale lengte van element grootte, heb ik een mesh weten te maken met meer dan 500.000 elementen.

Voor alle duidelijkheid ik ben de elementen even weggelaten anders kun je verschillen in oriëntatie niet meer zien. Om een beter resultaat te krijgen moet ik waarschijnlijk meerde unit cellen aan elkaar plakken en dan weer gaan rekenen. Omdat het aantal elementen dan meer dan 2.000.000 wordt moet ik gaan rekenen op de super computer hier, die gebruik maakt van een parallelle versie van eindige elementen methode, IPSAP (Internet Parallel Structural Analysis Program) genoemd. Dit is ontwikkeld op het lab waar ik werk. Voor meer info over deze computer kijk op: PEGASUS Super Computer.

Ik zit nu ongeveer op de helft en over mijn eerste mesh ben ik nog niet tevreden. De spanningen in het materiaal zien er niet natuurlijk uit dus daar ga ik nog even flink aan werken om dit beter te krijgen. Natuurlijk heb ik het volste vertrouwen dat dit helemaal goed gaat komen. Wanneer ik voor mijn gevoel goed resultaat heb geboekt laat ik dat natuurlijk weten.

Zo deze week flink opgeschoten met mijn stage opdracht. Woensdag had ik een gesprek met professor Kim. Ik heb hem wat resultaten laten zien over wat ik tot nu toe in elkaar heb gesleuteld. Gelukkig was hij zeer tevreden met wat gemaakt had, dus dat was wel een opluchting. Blijft toch altijd maar de vraag of wat je hier doet, binnen de verwachtingen van de professor valt. Wat soms wel vermoeiend is dat als je met die prof praat, dat hij het alleen maar over andere dingen heeft dan over de opdracht. Dus ik weet nu dat hij president is van een aantal technische instanties. Als of ik dat gevraagd had. Nee geintje is wel leuk om te weten. Rest van de week besteed aan het verbeteren van mijn mesh (uitleg hierover volgt nog) en bekijken of er meerde mogelijkheden bestaan om de mesh te creëren voor composiet materialen.

Deze week hadden ze ook nieuwe bekers in de kantine. Is niet echt een onderwerp om over te schrijven, maar de manier waarop deze bekers zijn gekomen is wel lachen. Het zit namelijk zo. In de kantine staat een whiteboard waarop de studenten hun klachten kwijt kunnen over de kantine en het voedsel wat ze naar binnen hebben gewerkt. Dat bord staat natuurlijk altijd helemaal vol gekalkt, want studenten hebben immers altijd te klagen;) Maar de directie van de kantine nam de klacht over de huidige bekers blijkbaar erg hoog op. Dus werden alle bekers vervangen door prachtige RVS bekers. Ik zeg hulde. Zouden we in Eindhoven eens moeten proberen, dan wordt je recht in je gezicht uit gelachen. Nog zoiets. De studenten hier vonden dat het merk noodels dat wordt geserveerd beneden de maat was, dus kwam er het door studenten geprefereerde merk. Niet goed natuurlijk want ze wilden die oude ook houden en niet alleen die nieuwe. Echt geweldig dit soort dingen. Ze hebben echt een goed gevoel voor humor.

Ohw ja even jullie op de hoogte houden van de ontwikkelingen met onze buurman, de eerlijkheid hem zelf Kim Jong-Il. Naar lang wachten hebben we er eindelijk weer een oorlogsverklaring bij (teller staat al op 3). Ik was al bang dat er niks meer zou gebeuren, maar gelukkig heeft hij voor de zoveelste keer de oorlog verklaard aan Zuid-Korea, maar dan alleen als Zuid-Korea mee helpt met het uitvoeren van de sancties. Zal allemaal wel weer meevallen dus we zullen wel zien.

Vrijdag kwam ik erachter dat ik mij hier moet registreren als ik langer dan 90 dagen blijf. Dus ik even op de officiële site van het Immigration Office gekeken waar ik zo’n Alien Card kon scoren. Stond prima aangegeven wat je moest meenemen en waar het in Seoul was te doen om dat ding te bemachtigen. Eerst even foto’s gemaakt van mijn slaperige kop, door naar het regerings complex, door twee detectie poortjes heen, tas laten scannen en toen ik eindelijk het gebouw van justitie bereikte keken ze me een beetje raar aan. Ik zeg hier klopt iets niet en ik had natuurlijk gelijk. Zeiden ze me daar met een quasi glimlach dat het adres op die ‘officiële site’ niet klopt. Fijn! Dus kon ik fijn naar de andere kant van Soeul reizen (1 uur met de metro). Nou onderhand had heel Seoul besloten om allemaal tegelijk de metro te nemen. Na een uur kwam ik dan ook met blauwe plekken aan bij de Immigration Office. Check in the box, dubbel stift dacht ik. Had namelijk mijn papieren allemaal bij me en ook de pasfoto’s waren nog heel gebleven na mijn avontuur in de metro. 30 minuten in de rij gestaan (beetje volgens Nederlandse maarstaven), dus dat viel wel mee. Nou meneer Lee pakt mijn papieren, vraagt wat in het koreaans aan mij, dus ik even duidelijk gemaakt dat het beter was om Engels te praten. Volgens mij probeerde hij dat te doen, maar ik verstond de goede man nog steeds niet. Collega erbij die wel Engels kon en die maakte mij, samen met zijn collega, duidelijk dat ik nog meer papieren nodig had en dat ik een verkeerd visum heb. Beetje raar want ambassade in NL heeft dat visum voor mij gekozen. Kan gebeuren dus ik weer terug naar de universiteit en heb om hulp gevraagd van mijn labgenoten. Echt heel relaxed, want die begonnen het meteen voor mij te regelen. Dus maandag heb ik alle papieren bij elkaar en kan ik het nog eens proberen. Steekt u maar alvast een kaarsje voor mij op.

Zaterdag was het tijd voor baseball! Deze maand wordt namelijk de Korean Series gespeeld. Best of 7, dus diegene die als eerste vier wedstrijden op zijn naam zet mag zich kampioen noemen. Nou Samsung Tigers speelden tegen de Hanwha Eagles. De Tigers stonden al voor met 3-1, dus die zouden zaterdag kampioen kunnen worden. Gelukkig via internet kaartjes weten te regelen en met 3 labgenoten erheen gegaan, want die wedstrijd was binnen 5 minuten uitverkocht.

Wedstrijd was in Jamsil Stadium, weer was prima, verkochten bier in het stadion, kortom helemaal goed dus. Om 13:00 erheen gegaan want om 14:00 begon de wedstrijd. Veel te doen rondom en in het stadion dus dat was erg gaaf om te zien.  

Toen begon de wedstrijd en die werd gestopt naar 15 innings, met een monster score van 1-1. Maar wel vreemd hoor want normaal wordt een wedstrijd uitgespeeld totdat er een winnaar is, maar niet hier dus. Ik heb daar dus 6,5 uur in een stadion gezeten om naar een wedstrijd te kijken die met 1-1 eindigt. Dat was dus een beetje zuur, maar toch de sfeer in het stadion maakte veel goed. Die koreanen zijn echt fanatiek als het gaat om baseball.

’s Avonds afgesproken met Justin, Sung, Richy, Johny en Young-Ha om te gaan clubben, want het was namelijk Halloween. Eerst even samen goed gegeten en daarna door naar een lounge tent om beetje relaxed in te drinken.

Na die lounge tent zijn we weer doorgegaan naar M2. Daar was een Halloween party met een aantal Europese en Amerikaanse DJ’s. Nou, nou wat een feestje weer. Echt het dak ging eraf. Weer een super vet feest dus. Was wel echt mega druk daar dus we zijn rond 03:00 even naar buiten gegaan en in de winkel even wat Heineken ingeslagen om die op straat te nuttigen. Bleek een prima idee te zijn want er was ergens op straat een klein techno feestje aan de gang, dus daar hebben we ons weer weten te vermaken. Uiteindelijk weer in de M2 beland en verder gefeest. Voor diegene die dit willen zien moeten hier klikken. Ben netjes om 06:30 naar huis gegaan, dus was zondag weer lekker kapot. Uiteraard eerst een goed kater ontbijt gemaakt en een prima bakje koffie weggewerkt, want ik had nog iets op de planning staan. Het beklimmen van het hoogste gebouw van Seoul, het 63 Building.

Nou ja beklimmen, eigenlijk gewoon de lift nemen. Op de 60ste verdieping wederom een prachtig uitzicht over Seoul tijdens zonsondergang. Gelukkig was het een keer helder weer dus kon je mooi de bergen zien die in en rondom Seoul liggen.

Ze hadden er ook een transparante glas plaat waarop je kon staan en naar beneden kon kijken. Dus pa kun je ook een keer proberen. s’ Avonds wezen eten met Young-Ha in een Japans restaurant. Heerlijke sushi gegeten. Ja u leest het goed, ik vond deze vis gerechten echt goed te eten. Dus dat gaan we vaker doen. Komende week DMZ en poging nummer 2 voor die Alien Card op de planning staan. Dus ik zou zeggen tot volgende week!

Nou het was mee weer een weekje. Ik zal maar meteen met het slechte nieuws komen. Erik heeft helaas donderdag Seoul verlaten. Door de omstandigheden rondom Noord-Korea kon hij zijn werkzaamheden hier niet verrichten zoals hij dat normaal doet. Hij werd hierin dermate beïnvloed dat hij heeft besloten om terug te keren naar Nederland. Ik zal hem in ieder geval goed missen hier. Nu moet ik andere mensen gaan zoeken die ik met Kale kan aanspreken. Maar elk nadeel heb zijn voordeel. Ik heb de kamer voor mij alleen. Eindelijk! Nee alle gekheid op eens stokje, dat wordt even wennen. Ik heb in ieder geval besloten om te blijven en verlaat het land pas als ik mijn stage heb afgerond of als de ambassade hier mij adviseert mijn spullen te pakken. Dus even duimen dat het rustig blijft hier.

Maar er waren ook nog leuke dingen afgelopen week. Vorige week woensdag namelijk, want toen waren Erik en Young Ha jarig. Mooie gelegenheid om het hele lab op taart te trakteren. ’s Avonds de kroeg in gedoken om er een biertje op te drinken.

Vrijdag kregen wij echter schokkend nieuws. Uit betrouwbare bronnen kregen wij namelijk te horen dat Lingo van de buis gaat. Echt hier in Korea zijn de mensen meteen de straat opgegaan en Noord Korea heeft gedreigd nog meer kernproeven te doen wanneer dit programma van de buis verdwijnt. Maar even serieus, hebben ze in Nederland niks beters te doen. Ik heb me echt rot gelachen. Zelfs kamer vragen zijn er gekomen als ik het goed heb begrepen. Kortom ik ben blij om te horen dat onze regering met serieuze zaken bezig is.

Om dit schokkende nieuws direct te verwerken zijn we ’s avonds gaan stappen in Itaewon en Hongik. Dit keer zijn we gaan clubben met Justin, John, Richy en Sung(vriendin van Justin). Echt hele relaxte gasten. Komen allemaal (m.u.v. Sung) uit Canada en zijn hier om Engels les te geven aan de kids hier. Deze contacten zijn voortgekomen uit de Jenneskens Dynastie. Dus Rob bedankt man! Echt hele toffe lui die wel weten wat feesten is. Hebben een mooie avond gehad en zijn tot in de vroege uurtjes door gegaan. Ik werd op straat ook nog aangesproken door een aantal Nederlanders. Jaja, ze vonden dat ik een sterk Nederlands accent in mijn Engels had. Bleken zij op de Nederlandse ambassade in Seoul te werken. Dat wordt dus een keer stappen met Nederlanders hier.

Zaterdag zijn we naar de Namsangol Hanok Village gegaan. Dit is een soort park midden in Seoul. Ze hebben uit het hele land een aantal oude huizen hierheen gebracht om een oud wijkje te reconstrueren en dat is ze best goed gelukt al zeg ik het zelf.

Op advies van onze collega’s op het lab zijn we daarna doorgegaan naar de Jogyesa. Dit is de grootste boeddhisten tempel in Zuid-Korea. Zag er wederom prachtig uit in de avond.

Daarna maar eens op huis aangegaan. Nou niet helemaal gelukt want we kwamen voorbij dit gebouw, de Jongno Tower.

Toen kwam ik op het idee om daar maar eens een goed glas wijn te gaan drinken op de bovenste verdieping. Zo gezegd zo gedaan. Binnen 10 minuten zaten wij 33 hoog te genieten van een goed glas wijn en tappas. Was echt een chic restaurant. Wel lachen als daar dan twee Nederlanders in hun dagelijkse kloffie binnen kakken om wat wijn weg te tikken.

Zondag ochtend zijn we weer gaan hiken. Dit keer zijn we naar de berg Gwanaksan gegaan die naast onze universiteit ligt. Maar nu om tot de top te gaan! Dit was echt heel gaaf. Niet meer over normale paden of 30 graden hellingen, nee gewoon in de touwen hangen en recht omlaag de afgrond in kijken. Ik kan me wel vermaken met dit soort situaties. Eenmaal aangekomen op de top weer even genoten van het uitzicht en daarna weer terug omlaag. Eenmaal terug zijn we weer gaan pitten, want we waren al om 07:00 uit ons nest gekropen. En dan heb je weer even wat rust nodig. Na de nodige rust hebben we het Changdeokgung bezocht. Omdat we maar geen genoeg krijgen van de paleizen moest deze zeker op ons lijstje komen te staan. En het was ook echt de moeite waard. Dit is tot nu toe het mooiste paleis dat ik hier ben tegen gekomen. Komt misschien ook wel omdat het tot 1999 bewoont is geweest en pas in 2001 geopend is voor publiek. Je kunt daar ook alleen maar in onder begeleiding. Maar daar heb ik niet veel van meegekregen omdat ik te druk was met plaatjes schieten.

Zondag ook nog via het nieuws vernomen dat de VN een unaniem besluit had genomen rondom de sancties tegen Noord-Korea. Dus dat was weer wachten op de grote taal van Noord-Korea en die kwam dan ook weer. Maandag of dinsdag ik weet het al niet meer. In ieder geval hebben ze iedereen de oorlog verklaard en is de spanning weer wat hoger geworden. Persoonlijk denk ik dat het allemaal wel mee valt en dat dit hoort bij politieke spanningen tussen de groot machten. Ik houd het natuurlijk wel in de gaten en ga dan ook binnenkort maar eens aan de grens met Noord-Korea zelf polshoogte nemen. Eens even vragen aan de mannen of ze wat rustiger kunnen doen, want zo kan ik niet werken hè.

Nou woensdag kreeg ik dan het slechte nieuws van Erik te horen dat hij zou vertrekken. Eenmaal die beslissing genomen te hebben heeft hij ook besloten z.s.m. terug te keren. Even de KLM gebeld en die lieten weten dat hij donderdag al kon vertrekken. U hebt het al kunnen lezen dat hij is vertrokken. Woensdag heeft hij de lab-genoten op de hoogte gesteld van zijn vertrek. Om Erik toch met een goed gevoel terug proberen te sturen, regelden onze labgenoten meteen een afscheids feest voor de Kale. Echt heel cool van die lui. Niet al te laat gemaakt want er moest nog gepakt worden. Donderdag vroeg naar het vliegveld gegaan en daar Erik uitgezwaaid. Tja is wel even zuur zo’n moment. Maar goed blijven er een mooie tijd van maken.

Donderdag even de big kahuna (de prof) van het lab op de hoogte gesteld van het vertrek van Erik en daarna weer aan de slag gegaan met mijn stage opdracht.

Zaterdag ben ik op eigen houtje door de stad gaan slenteren. Als eerst heb ik de Seodaemun Prison bezocht. Deze gevangenis is een herinnering aan de Japanse bezetting en gruwel daden uit de periode van 1908 tot 1945. Hier werden alle onafhankelijkheids strijders opgesloten, gemarteld en geëxecuteerd. Echt heel indruk wekkend om daar rond te lopen en alles te lezen. Nu snap ik ook waarom veel Koreanen een hekel hebben aan Japan. Die Japanners hebben hier eens even flink huis gehouden en ook in die gevangenis liegt het er niet om. Bijna alle gebouwen zijn bewaard gebleven, waarvan de executie kamer en de gevangenissen midden op het terrein de meeste indruk hebben gemaakt.

Daarna op aanraden van de Lonely Planet een wandel tochtje gemaakt rondom en in een sjamanistich dorpje. Dit lag 2 minuten wandelen vanaf de Seodaemun Prison dus dat schiet lekker op. Jammer. Hebben ze besloten om er even een flat te bouwen precies op de route naar dit dorpje. Dus ik maakte alweer rechts omkeer om terug te gaan, maar toen werd ik door de plaatselijke bevolking meegesleurd naar die bouwput. Ze maakte mij wijs dat je gewoon door die bouwput omhoog kunt om dat dorp te bereiken. Dus ik die bouw put in om mijn weg te vinden. Dorpje uiteindelijk gevonden en daar even rond geneusd. Zag er allemaal goed uit dus ben tevreden door gehobbeld naar de oude stadsmuur.

Om mijn CV op te vrolijken met professionele berggeit imitator ben ik ook maar even de berg, de Inwangsan, grenzend aan de stadsmuur beklommen. Deze berg ligt naast het Blue House (presidentieel paleis), dus het stikte daar van de militairen. Niet te geloven, overal schietputjes, zandzakken en bunkers om de zoveel meter. Goed voorbereid dus. Eenmaal op de top weer een goed uitzicht over Seoul. Omdat deze berg grens aan het stukje Seoul waar de dichtheid van paleizen redelijk hoog is krijg je een beetje een idee hoe groot het allemaal is.

Toen even naar de Dongdaemun Market gegaan om schoenen te kopen. Dit is dus een van de grootste markten in Seoul. Is ook niet echt een markt maar gewoon een batterij warenhuizen aan elkaar gekoppeld waar je u tegen zegt. Je kunt van de ene kant naar de andere kant met de metro. Dan heeft u een beetje een idee over hoe groot dat is. Uiteindelijk schoenen gevonden.

’s Avonds ben ik weer met Justin en de rest gaan stappen. Zij kwamen met het idee om naar een feest te gaan in het Walker Hill Hotel. Daar zou dj Sasha achter de wheels of steel staan. U weet wel die van die hitjes in Nederland. Ik vond het al lang prima. En godnondeju wat kan die gast draaien zeg. Niet normaal. Te vet gewoon en dat in Seoul. Hele zaal stond ook goed vol. Veel buitenlanders daar, dus weer een aantal nuttige contacten gemaakt. Ook leuk om te zien dat die Amerikanen daar rondlopen met van die knik lichtjes voor op je dobber tijdens het vissen. Ja die zijn wel met de tijd meegegaan. Volgens mij was ik brug mug toen dat in Nederland al weer passé was. Avond weer geëindigd toen het alweer licht begon te worden.

Zo dat was een weer voor deze keer. Ik ga even mijn vocht tekort proberen op te lossen bij de Starbucks. See you the next time!

   

Nou hier zijn we dan weer. Hebben de schuilkelders achter ons gelaten en hebben de nodige maatregels getroffen om de kernproeven van Noord-Korea, onder leiding van generaal Kim Jong-Il, te doorstaan en onze stage weer te hervatten;)

De sfeer in beide Korea’s is op dit moment behoorlijk gespannen zoals jullie weten. Maar zaterdag waren al voortekenen van een komend conflict. Zaterdag al vragen jullie je af, ja zaterdag. Als Noord Korea (NK) weer mooie plannen heeft om de rust in Azië te verstoren, is het een normale zaak voor NK om de gedemilitariseerde zone (een stuk niemands land gecreëerd na de Koreaanse oorlog tussen Zuid en Noord) te betreden. Gevolg hiervan: 40 salvo’s afgevuurd vanuit Zuid Korea op de Noord Koreaanse soldaten. Noord Korea redelijk over de zeik, want ze hadden alleen maar de bedoeling te gaan vissen en waarom niet op een plaats waar het niet mag van de VN. Wat ook niet mag volgens de wetten van de VN is een kernproef doen. Maar waarom zouden ze zich daar aan houden als dat leuk is om te doen. Nou goed jullie hebben het allemaal mee kunnen maken van achter de kijkbuis/radio. Ze hebben dus maandagochtend in een bergachtig gebied (600 Km van onze kamer) een ondergrondse kernproef verricht. Hebben wij overigens niks van gemerkt, maar is toch wel even schrikken. Op het moment dat bij ons de berichten binnenkwamen, hebben we meteen aan onze labgenoten gevraagd of zij het goede nieuws ook ontvangen hadden. Hadden ze nog niks van gehoord, en alsof de professor mee stond te kijken zochten ze het hele internet af naar het nieuws. Werd al snel duidelijk dat het hier in ZK ook als een grote schok binnenkwam. Het hele leger is in hoogste staat van paraatheid gebracht, enz. enz. Voor ons is het nu ook alleen maar nieuws volgen tussen de stageactiviteiten door en maar duimen dat we kunnen blijven. Mocht het echt uit de hand lopen, dan komen wij weer eens terug om vanaf thuis de ontwikkelingen te volgen. Maar ik zal jullie nu even niet lastig vallen met internationale politiek. We hebben hier natuurlijk wel iets beters te doen. Dus nu even terug naar het dagelijkse leven.

Zaterdag stond een bruiloft op de planning. Nee schrik niet, ik ben nog niet de ware tegengekomen, maar een labgenoot van ons trad in het huwelijksbootje. Echt die hele ceremonie werd van voor tot achter geleid door een soort productie team die jullie wel kennen van TV. Er werd vanuit alle hoeken in de zaal aangegeven wanneer je moest klappen, de bruid en bruidegom werden continu op hun plaats gewezen (want anders stonden ze niet in de spots), even binnen 20 minuten de hele ceremonie erdoorheen drammen en daarna meteen de zaal uit want er stond natuurlijk alweer een nieuw paar klaar om zich tot de dood te verbinden. Nou dan maar even relaxed wat eten. Ze hadden een mannetje of 300 uitgenodigd dus dat eten stond natuurlijk in rekken klaar om zo snel als mogelijk erdoorheen te jagen en dan ook nog 4 gangen. Jawel, de plaatselijke Mise En Place stond klaar om aan deze recordpoging mee te helpen. Het eten was van goede kwaliteit, alleen tijd om daar van te genieten was er niet. Tijdens het hoofdgerecht werd de koffie al ingeschonken en het dessert er nog tussen gefrot. Kortom voor ons een prachtige middag om dit tafereel mee te maken.

Daarna zij we even door geslenterd naar de Bongeunsa tempel. Een prachtige boedistiche tempel in hartje Seoul. Daar even mooi herinneringen voor later op de gevoelige plaat vastgelegd en doorgegaan naar COEX Mall. Dit is een enorm winkelcentrum waar je van alles en nog wat kunt kopen. Toen viel ons oog op een beurs met als onderwerp “The future technology of Korea”. Er stonden heel wat bedrijven dus wij even snuffelen tussen de nieuwe technologie. Ik wist van thuis uit dat het concept van de Phileas (nieuw soort bus die ontwikkeld wordt in Eindhoven) verkocht was aan de Koreanen en jawel daar stond ie dan (weliswaar op schaal). Leuk om een stukje Eindhovense technologie te zien hier.

Daarna nog even een LCD schermpje gekocht voor thuis. Pa laat de aannemer maar een offerte maken, de hele voorgevel moet eruit om dat ding binnen te krijgen.

‘s Avonds niet gaan stappen. Ja, we worden verstandig. We hadden namelijk een hike tocht op de planning staan voor zondag en dat betekent vroeg uit de veren. We zijn wel even de stad ingegaan om wat dingen bij avondlicht te bezichtigen. Een daarvan was de Cheonggye Stream. Deze is door het stadsbestuur aangelegd om het leven in Seoul wat prettiger te maken en dat is ze verdomd goed gelukt. Een stroom water die de stad doorkruist, mooi verlicht en veel mensen. Erg gezellig dus.

Ondanks onze goede bedoelingen de laatste metro gemist toch weer redelijk laat thuis gekomen. Zondag was het dan zover, we zouden de Backhundae gaan beklimmen (836 m) die aan de noord kant van Seoul ligt. Een labgenoot van ons, Young Ha, leek dat ook wel leuk en kwam ons op halen met zijn wagen. Uurtje of 2 gereden totdat we er waren en aan de klim begonnen. Paden bestonden voornamelijk uit middel grote rots blokken, dus mijn kunsten als berggeit heb ik weer kunnen vertonen. Wat opviel was dat er heel wat oudere lui omhoog klommen en dat met sommige hellingen van meer dan 45 graden. Op sommige stukken was het zo stijl dat je jezelf alleen via een Tau omhoog moest hijsen. Tijdens de klim natuurlijk even wat plaatjes geschoten en eenmaal op de top maximaal genieten van het uitzicht. Temperatuurtje van rond de 25 graden, wat smog betekent in Seoul, dus kon de stad voor de helft zien vanaf de top. Maar toch een enorm vet uitzicht.

Na een half uurtje te hebben vertoefd op de top werd het eens tijd om af te dalen. Dat ging nog verdomd snel ook en dus kwamen we bek af en bezweet beneden aan. Toen vertelde Young Ha ons dat na zo’n tocht het gebruikelijk is naar een public bathhouse (lees sauna) te gaan. Eenmaal binnen bleek het vooroordeel over de grootte van het mannelijke Aziatische geslachtdeel bevestigd te worden. Ons ego werd voor even gestreeld. Na een verblijf in de sauna, heel relaxed naar een restaurant gegaan om wat te eten. Eenmaal thuis helemaal kapot op bed gaan liggen en even nagenieten van onze klim naar de top.

De daarop volgende week flink aan de stage gewerkt. Maken nog steeds lange werkdagen, maar dat begint wel zijn vruchten af te werpen. Hebben de plaatselijke programma’s bijna onder de knie dus volgende week wordt het beginnen met het maken van een mesh en daarna op de supercomputers (512 CPU’s) hier gaan runnen (volgende post of die daarop meer info over mijn stage). Om toch de dagen een beetje op te breken hebben we besloten om te gaan sporten hier. Nadat ik had gezien dat ze hier op zand en stenen hockeyen heb ik toch maar besloten om met Erik te gaan fitnessen. Dus even snel sportschoenen halen. Streep dat snel maar door, want met maatje 45,5 ben je wel even zoet met zoeken. Hebben dus ook 2 uur gezocht voor een simpel sportschoentje, maar wel een die paste. Dus dinsdag voor het eerst gaan fitnessen. Super relaxed, op 3 minuten lopen vanaf ons lab, op de universiteit dus een mega relaxte fitnessruimte met nieuwe apparatuur, waar zelfs wij op passen. Lekker een avondje gesport. Dag erna 0 spierpijn, dus volgende keer maar iets harder trainen. Ja niet dus, want de man met de hamer kwam een dag later. Hebben uiteindelijk 2 dagen met mega spierpijn als een stijve hark rond gelopen. Maar goed dat kan geen kwaad.

Rond vrijdag hadden ze in Korea de nationale feestdag Chuseok. De hele stad was verlaten. Echt heel rustig. Toen maar op zoek naar wat festiviteiten en die hebben we dan ook gevonden voor City Hall op Seoul Plaza. Was een klein festival met traditionele muziek en best aardig om te zien. Voor de rest nog wat tempels bezocht en weer op huis aangegaan.

Zaterdag ben ik naar het World Cup Stadium gegaan alwaar de sporen van ons Guus Hiddink nog steeds zichtbaar waren. Prachtig stadion met flink wat winkels eromheen.

Daarna doorgegaan naar het War Memorial & Museum. Dit is een van de grotere musea in Seoul. De naam zegt het al, het staat in het teken van het oorlogsverleden van Korea. Nou ik kan je vertellen die hebben het hier druk gehad met iedereen van hun land te jagen. Japan, Rusland, China en Noord-Korea zijn hier even op bezoek geweest om het land te claimen. Maar met hulp van derden is het ze toch gelukt om het er van te maken wat er nu is. Ongelooflijk als je die geschiedenis ziet en dat vergelijkt met wat er nu is. Een economische groei op zo’n korte tijd, ik heb het in ieder geval nog niet eerder gezien.

Ohw ja, even tussendoor. Er werd al gevraagd waarom wij af en toe met een ‘peace’ teken op de foto staan. Wel nu: het is geen ‘peace teken’ maar een teken dat staat voor ‘Victory’. Ik wil niet cru zijn, maar ik vroeg me af welke oorlog ze zelf hebben gewonnen? Als u het weet dan kunt u het achterlaten tussen de reacties. Desondanks toch leuk om te blijven doen.

Museum doorkruisen kostte wat tijd, wat betekende dat we pas rond 16:00 daar weggingen. Aangezien het nog lekker weer was zijn we met de metro doorgegaan naar een park in de stad om even te chillen. Het was er in iedergeval behoorlijk druk (logisch want feestdagen waren van vr. tot. zo.). Even gekeken waar we heen moesten en op pad gegaan om even te relaxen. De gedachte van relaxen werd wreed verstoord door een tentje dat mountainbikes verhuurde. Duurde nog geen 3 sec en we zaten al vrolijk op te kleine fietsjes zonder achter rem en een dubieus versnellings mechanisme. Maar onze pret kon niet op. Iedereen fietst daar netjes op de paden met de mountainbike. Maar in onze ogen is zo’n ding gemaakt om off road te gaan. Hebben we dus ook de hele tijd gedaan. Geen perkje in dat park was veilig omdat er continu kaaskoppen door de struiken heen vlogen. Ook geen enkel trapje bleef onopgemerkt. Eenmaal het hele park te hebben uitgeplozen, zijn we een biertje en frieten gaan halen om nog even na te genieten van ons avontuur. Toen was het eindelijk weer tijd om te gaan stappen. Werd weer 05:00, dus dat betekende weer prima feesten.

Zondag een perfect kater ontbijtje gemaakt om 15:00 (omelet met spek op een stokbroodje, heerlijk). Daarna zijn we doorgegaan naar het Seoul Drum festival. Eerst op een klein pleintje en daarna, toen het donker werd, voor een paleis midden in de stad. Dat laatste was echt enorm vet. Echt heel cool voor zo’n paleis, zeker als het goed verlicht is. Veel mensen, goede muziek; wat wil een mens nog meer.

Voor de liefhebber hebben we ook wat foto’s gemaakt van onze residentie.

 

Toen brak maandag weer aan, nou goed jullie hebben het hierboven kunnen lezen wat er ons te wachten stond. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen en vergeet niet de foto’s te bekijken.

Ik zou zeggen tot de volgende update!!!

Hier volgt de volgende nog langere update. Vorige week verder gegaan met het inrichten van onze werkplaatsen (zijn nu helemaal gestetled in het lab) en begonnen met het bekend raken van de software die zij hier gebruiken. Het werd al snel duidelijk dat het zeer gecompliceerd is om resultaten te krijgen. Eerst in Windows programma starten, een sommetje draaien, en dan proberen te visualiseren. Alleen de laatste stap bleek weer niet in Windows te kunnen dus moest er ook nog maar even Linux gedraaid worden. Nou zo gezegd zo gedaan zou je denken. Ja, niet dus. Een halve dag geprobeerd het in orde te krijgen en volgens onze lab genoten was dan echt alles geregeld. Nou hebben we al enige ervaring opgedaan de laatste dagen, dus we voelde het alweer aankomen dat er iets niet zou werken. En ja hoor we misten een aantal essentieele programma’s. Die konden we dan krijgen bij iemand die net naar huis was gegaan en pas de dag erna zou komen. Uiteindelijk hebben we alles werkend gekregen en kunnen we met enige vertraging verder werken. Ik moet er wel bij zeggen dat onze labgenoten meteen hun werk neerleggen of wakker worden als wij ze vragen om hulp.

Hebben het dan ook enorm naar onze zin met de labgenoten. Omdat de werktijden hier iets langer zijn dan bij ons proberen we elke dag op te breken met een activiteit. Aangezien het hier al de hele week goed weer is (rond de 30 graden) zijn we Dinsdag de naast gelegen berg beklommen om een beter overzicht te krijgen van de campus. Was voor de labgenoten ook de eerste keer dat zij daar omhoog klommen. Echt super vet, naast ja lab wat ruimte om te klimmen en mooie natuur in de buurt, wat wil je nog meer.

Waar ze hier ook aan hebben gedacht is een aantal ping-pong tafels. Met mijn ervaring uit de jeugdige jaren had ik natuurlijk geen schijn van kans, maar dat zorgde dan ook weer voor hilarische momenten als ik weer om de haverklap op de grond lag omdat het marmer nogal glad was. Kortom we krijgen de tijd hier wel vol.

We zijn ook een ervaring rodeo rijden in de bus rijker. Aangezien ons gebouw, waar ons lab zich bevindt, op een helling van minstens 10% ligt, vinden de plaatselijke bus chauffeurs (lees coureurs) het wel uitermate grappig om tijdens de afdaling met maximale snelheid de drempels te nemen. Als je dan op de achterbank zit, resulteert dit dus dat je met je hele hebben en houwen het dak van de bus raakt. Als je dan gedurende de afdaling om de 10 meter een drempel tegenkomt, geeft dat het hetzelfde effect als rodeo rijden. Mooi om te zien hoe de ligt gewicht Koreaanen dan door de bus vliegen. We zien dan ook elke keer weer uit om de bus te nemen.

Na een weekje werken waren we wel toe aan weekend. Om de week goed af te sluiten zijn we vrijdag na het werken de kroeg in gedoken om onze week te evalueren onder het genot van een biertje. Wat ons opviel is dat de gemiddelde Koreaan redelijk handtastelijk is. Zitten tijdens het bier drinken elkaar te masseren en elkaars spieren los te slaan met rieten matten. Schijnt hier de normaalste zaak van de wereld te zijn. Nou wij houden het wel bij bier.

Zaterdag stond dan in het teken van site-seeing. Hebben een mooie wandel gevonden in onze LP, onder de naam: ‘ Between the palace walk’. We zijn begonnen aan de rand van de stad met een bezoek aan een Boedisten tempel, de Beomyeonsa.

Zag er echt prachtig uit van binnen en buiten een tuin met een aantal beelden. Buiten troffen we ook een aantal monniken aan die ons vriendelijk begroeten. Daarna op naar het presidentieel verblijf, waar Blue House (ja idd qua naam een kopie van het White House) een van de mooiste paleizen is.

Grappig om te zien was dat de politie op skates continu mensen van de straat moet plukken om te voorkomen dat ze te dicht in de buurt komen van de hekken. Na het laten inwerken van de pracht van dit paleis, zijn we snel doorgegaan naar een park in de buurt en een aangrenzend traditioneel wijkje. Na een korte klim hadden we een mooie plek gevonden zodat we een overzicht kregen over de huizen die nog in oude stijl bewaard zijn gebleven. Ziet er echt machtig uit midden in zo’n grote stad met alleen maar hoogbouw.

De avond stond uiteraard weer in het teken van clubbing. Tot onze verbazing ging een van onze labgenoten mee stappen. Is dan ook meteen relaxed om te weten dat wij niet de enige van ons lab zijn die stappen. Hebben ons dan ook weer gewaagd aan de klanken van techno en daarna de R&B/HipHop. Laatstgenoemde muziek is hier extreem populair. Geeft ook een leuk gezicht als die kleine Koreane Amerikaanse kleding aan trekken, om zo veel als mogelijk op de rappers te lijken. Aan het einde van de avond heeft onze lab genoot ons naar huis gereden met zij auto. Nou dat was me een ervaring. Stel je voor een achtbaans weg, waarop jij je op de derde rijbaan bevindt, links en rechts ingehaald wordt door gefrustreerde taxi chauffeurs en onze labgenoot die dan zonder reden om de 100 meter van rijbaan wisselt, dan krijgt auto rijden een hele ander betekenis. Tja regels over positie op de weg zijn hier dan ook ver te zoeken.

Zondag onszelf opgepept met een heerlijk kater ontbijt. Na deze energy boost zijn we naar Techno Mart gegaan. Dat is vanaf ons 30 minuten rijden en dan bevindt je je meteen in deze elektronica flat. Ongelooflijk, 8 verdiepingen (elk een voetbal veld groot) alleen maar elektronica. Van moderne telefoons tot ouwe meuk, van plasma schermen tot bakelieten laptops uit het jaar 0. En om de paar meter verkoopmannetjes die je al na 30 seconden op de zenuwen gaan werken.Uiteindelijk een grappige ervaring en we hebben dan ook gebruik kunnen maken van onze afding tactieken om een camera statief te kopen.

Onze planning liet ons weten dat we nog een bezoek gingen brengen aan het Olympisch Park. Aangezien het snel donker werd, kon ik meteen gebruik maken van mijn statief. Resulteerde natuurlijk in een paar mooie platen.

Toen we na 3 uur het Olympisch park verlieten, werd onze aandacht al snel getrokken door de Burger King. Nou prima gegeten, alleen na de laatste hap meteen buik krampen. Wij denken dat dit ligt aan het feit dat het Koreaans voedsel wat we door de week eten nauwelijks vet bevat. Als je dan van het ene moment op het andere een half pak boter naar binnen werkt, kan het wel eens zijn dat je maag zoiets heeft van: ja maar niet zo he. Weten we dat ook weer.

Maandag kregen we weer hoog bezoek van Rob J en Esther. Zij hebben een weekje door Zuid-Korea gecruisd en vonden het wel leuk om nog twee avonden bij ons te logeren. Resultaat: gezellig bier drinken op de kamer en daarna alles wat los en vast zit over je hoofd proberen te trekken. Nou vonden Erik en Rob J al snel fire escape masks die meteen gebruikt werden, wat een gezicht zeg, echt heel goed.

Dag erna stond in het teken van onze presentatie over Nederland, de Tu Eindhoven en onszelf. Na een stroom storing van een ruim uur kon het spektakel dan beginnen.We hadden er een interactieve presentatie van gemaakt. Dus beetje nagaan of ze al iets over Nederland weten. En jawel ze hadden weldegelijk kennis over Nederland, nl. Hiddink, Eindhoven, PSV, Johan Kruijf. Echt geweldig, als het maar met voetbal te maken heeft kennen ze het. Hebben ook uit moeten leggen dat Heiniken niet Duits maar Nederlands is. Uiteindelijk hebben we ze dan getrakteerd op oer Hollandse drop. Nou helaas heb ik er geen foto’s van maar je had die hoofden moeten zien. Verschillende rochel geluiden gingen door de zaal en eentje vertrok met een nood gang naar de WC. Ze vonden het dan ook gel-achtig en dachten dat we ze medicijnen hadden gevoerd. Mooi voor ons dus, hebben wij nog drop overgehouden ook.

Vervolgens was er een welcome party voor alle nieuwkomers in het lab, waaronder dus ook Erik en mijzelf. Zijn eerst met een man of 17 gaan eten en werden ook goed in de watten gelegd.

Na het heffen van het glas onderleiding van de professor kwam iedereen een beetje los en niet een klein beetje ook. Professor was iedereen afgegaan om wat leuke anekdotes te vertellen. Bij Min Ki (zie eerste update) was het nog het mooist. Er werd door de professor verteld hij nauwelijks Engels kon (hadden wij ook al ervaren dat zijn Engels nog beter is dan zijn Koreaans. Nou iedereen hield het niet meer en lag natuurlijk meteen in een deuk.

En zo bleef het maar doorgaan. Na het eten zijn we naar een Noraebang gegaan. Dat is dus een karaoke tent. Niet zoiets wat we in NL kennen, maar allemaal in aparte luxe ruimtes. Nou met zijn 17en daar naar binnen. Toen liet de professor even wat drank aanslepen (Bier en Johnnie Walker). Iedereen kreeg een glas bier en een borrel glaasje Whiskey. Daarna moesten we alle bier glazen achter elkaar zetten met daarop de glazen whiskey. Zij noemde dit ookwel Bam (mix van bier met whiskey) Domino (klik hier voor het filmpje; Quick Time needed!). Wij lagen meteen in een scheur en dit werd dan ook meerdere malen op de avond door de professor gedaan. Toen de alcohol zijn werk ging doen begon de karaoke. Geweldig, had nooit durven denken dat ik dat leuk zou vinden, maar de manier waarop dat hier gebeurd is echt schitterend. Die lab genoten zijn zwaar fanatiek en na een paar nummers stond die hele kamer op zijn kop.

Echt een prima welcome party gehad. Met heze stem van het zingen zijn we dan ook om 02:00 naar huis gegaan. Dag erna ook mooi kunnen lachen met onze labgenoten over de karaoke. Zo heb je meteen een goede band met je collega’s.

Tja zoals jullie hebben gezien, weer een forse update. Ik ga nu ook niet meer beloven dat ik volgende keer een korter stuk zal schrijven. Er zijn ook weer nieuwe foto’s te vinden (zie linker kolom).

Groeten Joris